Het La vie est belle team: Tomasz in de spotlight

La vie est belle is een familiebedrijf, en alle medewerkers maken er deel van uit. Daarom willen we ook hen in spotlights zetten, want dit verdienen ze. In primeur stellen we u voor aan Tomasz, één van de vaste krachten van ons team. 

Tomasz komt uit Polen en werkt bij La vie est belle in de afdeling die de producten voorbereidt. Tijdens een verkeersongeval verloor Tomasz een been. Dit belet hem niet om fulltime te werken. Tijdens ons gesprek, vertelt Tomasz meer over zijn job bij La vie est belle. 

Hi Tomasz, kan je iets over jezelf vertellen? 
Tomasz –
Ik ben 29 jaar en afkomstig uit Polen. Ik werk nu bijna vier jaar in de voorbereidingskeuken bij La vie est belle. Daar maken we alles klaar om later af te werken.

Hoe is het om te werken voor La vie est belle?
Tomasz – Werken voor La vie est belle is beter dan goed. Men behandelt elkaar als familie. Iedereen zorgt voor elkaar. En daar houd ik van.


Wat zorgt volgens jou voor die goeie sfeer?
Tomasz – Er is hier directe communicatie. Er wordt niet achter de rug gepraat. Als ik bijvoorbeeld een fout zou maken dan wordt het direct met mij besproken, zo kan ik er ook iets aan doen en beter werk afleveren.

Stefaan (Stefaan Deraeve, zaakvoerder) is een hele ander type baas dan ik gewoon was. Stefaan probeert altijd te helpen als er problemen zijn.
Op mijn vorige werkplekken was dat niet altijd het geval. Hier is er veel positieve communicatie.
Ook Heidi (secretaresse) helpt me vaak, zelfs met dagelijkse zaken zoals administratie. Ik ken dit land niet zo goed, iemand die je bijstaat in zo’n zaken is dan ook zeer waardevol. Hier helpt men, zoals familie zou doen, met het zoeken naar oplossingen.

“Hier helpt men, zoals familie zou doen, met het zoeken naar oplossingen.”

Er werd ook een “Beenefiet” georganiseerd op een bepaald moment.
Tomasz – Ik had geld nodig voor een nieuw been. Ik sprak erover met Lieven (Lieven Deraeve, productontwikkelaar) en vertelde hem dat het erg duur was om kopen. Stefaan kwam de volgende dag naar mij toe en vroeg me hoeveel het zou kosten. En hij stelde voor het volledige bedrag te betalen om ervoor te zorgen dat ik een goed been kon kopen. Toen kwam een collega met het idee om een benefiet te organiseren om geld in te zamelen. Iedereen hielp eraan mee, en al het nodige geld werd opgehaald.

Er wordt op de werkvloer ook Nederlandse les gegeven. Hoe gaat het voor jou?
Tomasz – De leraar zegt dat het ok gaat. Ik probeer Nederlands te spreken met lokale mensen. Als ik een fout maak, kunnen ze me verbeteren en leer ik vlugger bij. Het is fijn dat er les wordt gegeven op de werkvloer tijdens de diensturen. Vroeger ging ik ’s avonds naar de les en dan was ik erg laat thuis. Nu kan ik ’s avonds relaxen, en me bezighouden met het huiswerk.

“Hier is er veel positieve communicatie. Op mijn vorige werkplekken was dat niet altijd het geval.”

Hoe gaat het om te werken met je been?
Tomasz – Het is best vermoeiend. Maar ik werk, en daar ben ik blij om. En als het dan eens wat minder gaat, dan kan ik een break nemen. Na mijn ongeval, verbleef ik drie maand in het ziekenhuis en bleef ik twee jaar thuis. Op een bepaald moment in het ziekenhuis zei ik tegen de dokters dat als ze me daar zouden houden, ze me naar de psychiatrie gingen moeten sturen. Ik had het er echt moeilijk.
Niet kunnen werken is verschrikkelijk voor mij. Ik werd er depressief van. Eerst startte ik mijn eigen zaak. Maar in de auto zitten was niet goed. Daarna heb ik werk gezocht via een interimkantoor en zo kwam ik hier terecht.
Ik hou ervan om te werken en bezig te zijn.

Hoe zie je de toekomst?
Tomasz – Ik wil hier verder blijven werken, zolang ik me goed voel.

Bedankt Tomasz voor het interview.

 

 

It's only fair to share...Share on Facebook
Facebook
23Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title